امروز هم احساس تنهايي ميکنم، تنهاي تنها درسرزميني ناآشنا . ميان حقايقي که از آن گريزانم. دراين هنگام به دنبال کسي مي گردم تا حرف دلم رابرايش بازگو کنم اما وقتي که از همه کس و همه چيز نااميد ميشوم  به خلوت ترين مکان پناه مي برم و به دوراز چشم ديگران اشک مي ريزم. اشکهايي که بيان کننده دردهاي دروني ام هستند و درميان اشکهايم تورا صدا ميزنم و ميخوامت ولي تونيستي عزيزم و فقط ياد توست که به من آرامش ميده بيا پيشم .امروز بيش از اندازه به تو محتاجم

                                                                                                     باورم کن.

 زمزمه کرد...باد سرد وحشی مثل یک کودک شیطان آمد. شیشه ی پنجره را زود شکست. کاش امشب که دلم

 مثل آن شیشه ی مغرور شکست، عابری خنده کنان می آمد... تکه ای از آن را برمی داشت مرهمی بر دل

تنگم می شد... اما امشب دیدم... هیچ کس هیچ نگفت غصه ام را نشنید... از خودم می پرسم

آیا ارزش قلب من از شیشه ی پنجره هم کمتر است؟

 دل من سخت شکست اما، هیچ کس هیچ نگفت و نپرسید چرا ؟

 چون انتها را نمي بينم تا براي رسيدن به آن اشتياقي نداشته باشم.

شب را دوست دارم چون ديگر هيچ عابري از دور اشك هاي يخ زده ام را در گوشه ي چشمان بي فروغم

نمي بيند.

 شب را دوست دارم : چرا كه اولين بار تو را در شب يافتم

از شب مي ترسم : چرا كه تو را در شب از دست دادم.

از شب متنفرم ، به اندازه ي تمام عشق هاي دروغين با آفتاب قهرم چرا شبها به ديدارم نمي آيد؟

 
دلم پر از صداست ،صدايي که هيچ کس آنها را نمي شنود.

قلبم پر از درد و ناله ست،ناله اي از يک آرزوي محال.

چشمانم پر از اشک هاي خشک شده است،اشکي که از تنهايي ريخته مي شود.

دستانم سرد و خشک است ،خشکي آن از سالها انتظارست.

چهره ام آرام و غمناک است، زيرا هيچ کس مرا نمي بيند.

قاصدك خوش خبرم روزهاست كه  نيامده

ومن در پشت پنجره ي تنهائي توراميخوانم وخاطراتت را.

خواهم ماند تنها در انتظار تو.....

چرا نوشتم دربرگ تنهائيم براي تو...نمي دانم ؟....

شايد كه روزي بخوانند بر تو عشق مرا

روزي خواهي آمد ،مي دانم .

گريان نمي مانم ،خندانم براي ورودت اي عشق

 اگر تمام رؤياهايم را كركس ها در هم دريدند و خنديدند..

در كوچه باغ هاي ساكت عمر؛ اگر تمام نگاهم را سياهي

شب دزديد و آن را به خفاش هاي سرگردان سپرد...

در خلوت دل؛ اگر ابرها بر من باريدند و غريدند...

اگرجاده ها؛ در افق مه آلود فرداها ناپيدا گشت..

و عشق همچون مرداب؛ دلم را در خود فرو برد و نيست كرد..

ملالي نيست..!

بگذار با شادي بياسايند و بگذرانند..

هنوزم مي توانم ؛

از ايوان فرسوده روحم به آسمان خيره شوم

مي توانم دستهايم را به پهناي دلم بگشايم..

و نام دوستي را زمزمه مي كنم كه در اين "نزديكيست" ؛

اما روزگار حيله گر آن را در آن دوردست ها نقاشي كرده بود...

تا شايد آن را نبينم...

                              دو خط موازی هیچ وقت به هم نمیرسند .. و بچه ها تکرار کردند ...

صدایی از دلم مرا به درون خودم میخواند که خیلی وقت است به خودت نیا ندیشیده ای...

او دائم میگوید چرا خودت را فراموش کرده ای؟

دلم برای خودم میسوزد که چه غریبانه در این سکوت محنت بار جلوی آیینه اثرات تنهایی را

درچهره خود به نظاره نشسته ام....چشمانی که معصومند.

آری...من خودم رادر آیینه دیدم.

آیینه که دروغ نمیگوید...او چشمانی را به من نشان داد که پاک بود وروشن